آخر ..چگونه بگویم ..

بهارم... بهار عشق و آزادی بود ..

و من چه بگویم از رفتن ..

آنزمان که عشق معنای خورا گم کرد ..

ودلهای ما...

سیاهی را به سخریه گرقت ..

آخر ...

کوله های ما از محبت تهی بود ..

و لبخند هایمان ..

که از زهر هم تلخ تر بودند ..

و دشنه هایی که..

آماده بودند بر پشت یکدیگر بوسه مرگ زنند ..


ورنجهائیکه ..


لبخند بر لبانمان می نشاند ..

و ..آه ..

دیگر از کودک دلبندم نسل آینده مپرس ..

که لبخند معصومش جگر خراش است ..

و زهی تاسف ..

که آدمیت سالهاست گریخته ..

و در اطرافمان ..

مرده های متحرکی که زشت لبخند میزنند ..

آری .. بهارم  ..

بهارم سالهاست گریخته ..

تا زشتی ها سیمای پاک آزادی را به لجن نکشند ..

وچه زشت بودیم ما ..

که غیرت و مردانگی را دفن کردیم ..

اما غم بدل راه مده ..

بهارم افسانه نخواهد شد ..

و افسانه هاهم روزی به حقیقت بوسه میزنند ..

چون ابلیس تسلیم حق خواهد شد ..

آری فرشته ی  دنیای خیالم ..

اینبار رفتن از آن من شد ..

و ماندن سهم تو ..

کاش در کنارت می ماندم ..

تا کلمه ی عشق کامل شود ..

اما نمیخواستم در دادگاه عشق مجرم باشم ..

چون ..

وسوسه ی ربودن بوسه ای از لبانت ..

در رویای شیرین بی پروایم .

به آرزویی تبدیل شد ..

که ناچار دور آن دیواری کشیدم ..

اما چگونه می توانم قول دهم ..

که محسور نگاهت نباشم ..

ولیکن شهامت اعتراف دارم ..

آخر ..

چگونه میتوانم از لرزش دل بگریزم ..

وچگونه میتوانم تازیانه ی نگاهت را تحمل کنم..

پس بهار افسانه ی عشقم ..

این بار رفتن سهم من شد ..

بی تو رفتن ..

چه عذابی خواهد بود .

حق دارم ببینم لبخند نسل آینده را..

...هفت گام تا خدا ...

( گام اول )

ای خالق هفت آسمان ..

ای.. تویی که آفرینش در ید قدرت توست ..

میدانم که مهربانترین کس.. تو هستی ..

چون بزرگ مهربانی ..

عظمت تورا نتوان توصیف کرد ..

چون عظمت نیز در مقابلت .. شرمنده میگریزد  ..

از کرم تو نتوان گفت ..

چون بزرگ کریم .. تو هستی ..

امروز به درگاه تو آمده ام ..

هرچند که تو .. در وجود منی ..

همواره پاکان روزگار بدرگاهت نالیده اند ..

و این تو بودی که عنایتت را دریغ نمیکردی ..

این بار گدایی بدرگاهت آمده ..

تا سننت را تو بشکنی ..

کوله باری از رنج بشر بدوش دارد ..

کوچک ارزنی ..

در دریای معرفت تو ..

عظمتت را میشناسم ..

چون توان ناتوانیم تویی ..

بزرگترین را میطلبم ....

که کوچکترین کرم توست..

میدانم که گدایان درگاهت را نوازشی از نوع دیگراست ..

پس به موی سپید و روی سیاهم نگاه مکن ..

که شرم نیز ..شرمنده ی دیدارم شده  ..

هرچند که ارزش نیم نگاه تو راهم ندارم ..

اما چکنم که پناهی چون تو نمیشناسم ..

تو شاهی ..

و من گدایی مستحق کرم تو ..

و میدانی برای خود نمیخواهم ..

چون ارزش گرفتن ندارم ..

اما تو مرا با ارزش کن ..

کرمت را از امت بشری مگیر ..

که اگر تو حقی ..

حق دیدن لبخند نسل آینده ..

حق من ..

این حق را تو عنایت کن ..

ای بزرگ پرداخت کننده ی حق ..

بشکن این سننت را ..

بازهم وقت بارش باران شده ..

همانند گذشته ..

میدانم دوباره ..

بغض گلویت  بر تو نهیب میزند که وقت بارش اشکت نزدیک است ..

گویی.. یکی در وجودت نجوا میکند ..

محبوب من ...

حالا وقتشه  ..

بغضت را بدست باران بسپار ..

ببین زمزمه ی درخت نارنج را ..

که برای رسیدن به بهار این طراوت را در آغوش کشیده ؟

ببین عاشق ناشناست را ..

که برای تو ترانه ی دوست داشتن میخواند ..

بغضت رو بدست باران بسپار ..

تا شادی ولبخند را به تو ارزانی کند ..

بعد از باران ..

آسمان سیاه جهل کنار میروند ..

و عاشقان زنجیر هارا پاره می کنند ..

تا  اسارتها را سخریه کنند ..

هوای آزادی ..

بوی طراوت بهار ..

و رقص پروانه های عاشق ..

آه ...محبوب من ..

بغض را فراموش کن ..

رو سیاهی  عاشق توست ..

و تا فردا راهی نیست ..

حالا وقت بارونه ..

وقت عشق و دوست داشتن ..

خالق من ...

میدانم مرا درگیر افکارت نمودی تا دنیایم را به ویرانه ای تبدیل کنی ..

و میدانم ..

هرشب زمانیکه در تنهایی و سکوتی کشنده فرو میروم ..

این یاد توست که با هجومی به افکارم مرا به طوفان عشقت میکشاند ..

تا همانند مرغی شکسته بال به مسلخ عشق تو آیم ..

آری ....

مرا درگیر خودت کن ..

درگیر خودت کن تا از آن همه سوختن آرامش بگیرم ..

بگذار افکارم را یاد وخاطرات  تو انباشته کنند  ..

چشمانت را نبند ...

تا من مات چشمان تو باشم ..

آخر تو در وجود منی ..

و با تو شبهایم  رویایی شیرینند  ..

و بدان اخرین نقطه ی دنیا ..

قله ی عشق ماست ..

هر چند تو در وجود منی ...

اما من به تنهایی دوریت دچارم ..

پس مرا از عطر وجودت تهی مساز ..

ای خالق رویا های شیرینم ...

میدانم که پائیز است ..

وبرگها از شاخه ها میگریزند تا شاهدی بر اشگ زمستان بر درختان نباشند ..

برگها برایمان قصه میگویند  ..

از جدایی ها ..

فراغ لبخند ها ..

 و از رقص پروانه های عاشق ..

برگها میگویند :

آنگاه که شب بر آسمان دلهایتان چیره شد ..

نامردی و نامردمی باب گشت ..

جفا کردن و دلشکستن بین شما انسانهای زشت نشان افتخار گردید  ..

آه .. از روزگار شما نامردمان ..

میخواهم از روزگارشما فاصله بگیرم ..

شاید هچوقت شمارا نبینم ..

آخر زشت رو ئید ..

پس غمگین نباشید ..

که این رسم روزگار شماست ..

و تا شما ...

برای بیرون راندن این سیاهی قیام نکنید ...

حق دیدنم را ..

حق آزادی را ..

وحق آدم بودن را ندارید ...

و همواره لبخند نیز از شما گریزان خواهد بود ..

که در آنصورت جهنم حق شماست ..

چون این رسم روزگار شماست ...

خدایا ...

شاید.. آنروزی که مرا آفریدی در حال خود نبودی ..

شاید ..نمیدانستی که کثیف ترین انسان را خلق میکنی ..

شاید نخواستی بندگان پاکت بگویند خدا همه را پاک می آفریند ..

شاید ..

نمیدانم ...

اما میدانم که من لایق خدایی چون تو نیستم ..

چون  بی مهابا دل بندگان پاکت را میشکنم ..

وچه بی ملاحظه گناه میکنم ..

نمیدانم چه بگویم ..

آنقدر خجلم که ..

حرفی برای گفتن ندارم ..

خدایا ...

چرا آفریدی مرا ..؟

دوست داشتی اشگ ندامتم را ببینی ؟

دوست داشتی ناله هایم را بشنوی ..؟

بشنو ..

پس بشنو ناله های بی صدایم را ..

و ببین سیلاب اشگم را ..

اما ببخش این گناه کار هرزه را ...

که لایق خدایی چون تو نیست ..

اما بدان من جز تو کسی را ندارم  تا اصلاحم کند ....

بخودت قسم طاقت امتحان ندارم ...

پس مرا به خودم وا مگذار ...

ای بزرگترین بخشنده ..

میخواهم تنها بروم ..

میخواهم به پشت سرم نگاه نکنم ..

ایگاش میشد ..

دوباره متولد شوم ...

اما مرده ..

تا از همان اول به این دنیای زشت نمی نگریستم  ..

تا آخر راهی نیست ..

می بینم آخر را ..

اما ..

چرا از اول آخر را ندیدم ..

میخواهم از خودبگریزم ..

اما چه سود...

 که از خود گریخت هم  عین مجرمیست ..